Θα ξεκινήσω τις μουσικές μου παρουσιάσεις με ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, πως συνδέω την μουσική με την ευτυχία.
Αυτά που θα ακολουθήσουν είναι μια προσπάθεια να αποτυπώσω στο χαρτί, το πώς βιώνω την μουσική μέσα μου, πως την εξωτερικεύω και πως αυτό συνδέεται κατά την γνώμη μου, με την ευτυχία.
Προφανώς από πολύ μικρότερος, εγώ όμως στην πράξη το κατάλαβα και το βίωσα στα 12 μου χρόνια, η μουσική έγραφε μέσα μου, μέσα από τα ακούσματα που υπήρχαν στο σπίτι κυρίως από την μητέρα μου Άννα, η οποία όπως διαπίστωσα στην συνέχεια, ήταν πολύ επιλεκτική στις μελωδίες που τις άρεσαν και στους στίχους, δηλαδή προτιμούσε μινόρε όμορφες μελωδίες με νόημα… Έπαιζαν βέβαια και όλα τα είδη της τότε δημοφιλούς μουσικής, όπως ελαφρά λαικά, μοντέρνα, ροκ, μπλουζ, ήμασταν από τις πρώτες λίγες οικογένειες, που είχαν στερεοφωνικό πικάπ.
Αφορμή για να εμπλακώ και πρακτικά αποτέλεσε μια μικρή κιθάρα, σχεδόν παιδική, η οποία όμως έπαιζε κανονικά, την οποία πήρε ο αδελφός μου για να μάθει να παίζει. Έμαθε τα κάλαντα με μια χορδή, κάτι σαν μπουζουκάκι και αυτό ήταν, τον είδα, τον άκουσα, την έπιασα στα χέρια μου και μέχρι σήμερα είμαστε αυτοκόλλητοι… Εκείνος δεν έμαθε ποτέ, εγώ έχτισα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου πάνω της… Ξεκινώντας αυτοδίδακτος, εκείνο που θυμάμαι καθαρά και που το κάνω μέχρι σήμερα, είναι ότι έβγαζα με μια χορδή την μελωδία κάθε κομματιού που άκουγα. Αυτή η μίμηση και η αναπαραγωγή, θεωρώ ότι είναι κλειδί και στον τρόπο που ακούς και αντιλαμβάνεσαι τους ήχους, αλλά και στον τρόπο που εξελίσσεσαι μουσικά.
Λίγα χρόνια αργότερα και ενώ απορροφούσα ότι έβρισκα και άκουγα γύρω μου, δεν μιλάμε αν έβρισκα κάποιον που έπαιζε κάτι που δεν ήξερα, δεν τον άφηνα να φύγει αν δεν μου το δειχνε, άρχισα και να τραγουδάω, δηλαδή να εξωτερικεύω και με την φωνή τους ήχους που είχα μέσα μου. Αυτό ήταν μεγάλη αλλαγή για μένα, γιατί με πέρασε σε ένα νέο και απαραίτητο για τον καθένα ρόλο, αυτόν του τραγουδιστή. Εδώ πρέπει να αναφέρω τον καταλυτικό τρόπο με τον οποίον λειτούργησε το τότε πολύ μεγάλο γεγονός της Θεσσαλονίκης, αυτό που ακούει στο όνομα <<Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού>>, αν και δεν μπορούσα να πάω ζωντανά, ήμουν καρφωμένος στην τηλεόραση. Το φεστιβάλ ως μεγάλο γεγονός της πόλης, έφερνε το τραγούδι στην επικαιρότητα, με αποτέλεσμα όλος ο κόσμος να τραγουδά.
Για να έρθω όμως στο θέμα μας και να σταματήσω εδώ την μουσική αυτοβιογραφία μου, δείτε τώρα πως συνδέω την μουσική με την ευτυχία. Λένε ότι όταν ένας άνθρωπος τραγουδά περνάει καλά, διασκεδάζει, εκφράζεται, βγάζει από μέσα του, δημιουργεί… Αν σας πω ότι από τότε που ανακάλυψα το τραγούδι μέχρι σήμερα ασταμάτητα μέσα μου τραγουδάω θα το πιστέψετε; Δεν ξέρω όταν κοιμάμαι τι κάνω, αλλά όλη την μέρα μέσα μου και έξω μου σιγοτραγουδώ κάποια μελωδία, συνήθως αυτήν που άκουσα τελευταία. Αυτό μου δίνει καλή διάθεση, ρυθμό, με διασκεδάζει, με βοηθάει να ξεπερνώ δύσκολες καταστάσεις και γενικά νοιώθω ότι κάνει καλό στην ψυχή μου…
Αν αυτό δεν συντελεί στο να νοιώθει κάποιος ευτυχισμένος, τότε τι άλλο θα μπορούσε…;
Δοκιμάστε το…
ΚΑΣΙΙΟΛΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
13/09/26